الثلاثاء , سبتمبر 26 2017
أخبار نسمه
أنت هنا: الرئيسية / Stories / Waar was u? Nisma Alaklouk
965 عدد المشاهدات
Waar was u?   Nisma Alaklouk

Waar was u? Nisma Alaklouk

         ?Waar was u

937773225

,In een rode trui, licht geschminkt, met mijn laptop in de tas . Ging ik thuis buiten, zonder enig besef van tijd. Ik wandelde het liefst alleen. De nacht viel stilaan. Ik was verstrooid en merkte zelfs niet dat de nacht de weg vóór mij omhulde. Ik stapte mijn lievelingsrestaurant binnen, niet omdat het er verfijnd mooi is, maar omdat zijn originele meubels mij herkennen zodra ik er binnenkom. Die plek, die me dierbaar is, vouwde, zijn blauwe muren om mij heen. Ik liep de trap op en ging aan mijn lievelingstafel zitten, aan het venster, onder de airco. Ze leek me toe te roepen dat ik tot bij haar moest komen. Ik koos die tafel omdat ze dicht bij een stopcontact staat, voor mijn laptop. Ik zag u glimlachen en mij bij u uitnodigen. U zat op mijn lievelingsstoel. Ik vergaf u die diefstal en ging rustig zitten, terwijl ik binnenin waanzinnig blij was. Ik was een tiener, en lastig. Het beviel u niet dat ik, zo laat nog buitenkwam. U verweet het me, vergetend dat ik u ooit op een nacht had ontmoet, zonder afspraak. We praatten tot laat in de nacht. Ik negeerde de blikken van de klanten die, elk detail van onze ontmoeting bespiedden. Ik was zo geboeid door uw aanwezigheid. Het was al voorbij middernacht en, als ik niet naar huis ging, zou de politie mij zeker in heel Gaza gaan zoeken door de hysterie van mijn moeder en de angsten van mijn vader. Ik wilde u, mijn minnaar, niet toevertrouwen dat ik werd heen en weer geslingerd tussen mijn verlangen bij u te blijven en mijn familiale verplichtingen. Ik zette enkel mijn computer uit en stak hem in de tas. Ik had de kelner met een handgebaar geroepen, hij kwam naar ons toe.      0

De rekening, alstublieft”, zei ik”

“Ik trakteer Mijnheer”

Ik keek mijn lieve vriend aan, Hij bleef glimlachen. Mijn vertrek leek hem niet te storen. De kelner stond nog altijd voor mij, verrast door mijn antwoord. Uiteindelijk ging hij weg, vreemde woorden mompelend die ik niet kon horen. Toen kwam hij terug.     0

” !Alstublieft”

 Ik legde de rekening vóór ons. Ik keek u aan, verrast dat u niet met mij zou meelopen. U ging gewoon terug zitten, mij merkwaardig rustig aankijkend. Vermits ik was opgestaan, stond ik nu boven u, en ik vroeg u, woedend:  “Bent u niet van plan met mij mee te lopen?”    0

 De kelner kwam dichterbij, hij stond naast de tafel, misschien om de rust te herstellen of om u aan te raden met mij te lopen; elke galante man zou dat doen.   0

Toen hoorde ik de kelner verbaasd vragen: “Juffrouw, tegen wie praat u? Er is hier niemand!”    0

In Gaza 2010

عن nismah

اضف رد